1809 - ( 2 ) شعيرى گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال شد : يك كشتى در دريا مىشكند و اجناس آن غرق مىشود . برخى از آنها با غواصى و فرو رفتن در دريا به دست مىآيد و بعضى از آنها را دريا به بيرون مىافكند . امام عليه السلام فرمود : آنچه دريا خارج كند ، متعلق به صاحبانش است . خداوند آن را بيرون آورده است ولى آنچه با فرورفتن در دريا خارج شود ، متعلق به آن هاست و آنان به آن سزاوارترند . » باب 8 جواز پيدا شدن چيزهايى كه كسى به جستجويش نمىپردازد 1810 - ( 1 ) حريز از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « يافتن عصا و چوب‌هايى كه گوشهء جوال مىگذارند ، ميخ ، ريسمان ، پاىبند شتر و مانند آن ، اشكال ندارد و امام باقر عليه السلام فرمود : كسى به سراغ اينها نمىآيد . » بخش نخست اين حديث ، از على عليه السلام نيز روايت شده است . 1811 - ( 2 ) عبدالرحمان بن ابى عبدالله گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : كفش ، مشك كوچك و تازيانه را انسان در راه مىيابد . آيا مىتواند از آن استفاده كند ؟ امام عليه السلام فرمود : به آنها دست نمىزند . » اين حديث از داود بن ابىيزيد نيز بدون ذكر تازيانه روايت شده است . 1812 - ( 3 ) در كتاب فقه الرضا آمده است : « اگر مشك آب يا كفش يا تازيانه‌اى را يافتى ، آن را بر ندار و اگر جوال دوز يا سوزن يا دوال و تسمه‌اى يافتى ، آن را بردار و استفاده كن . » ارجاعات گذشت : در روايات باب يكم مناسب با اين بحث هست .